Pandemie Blues deel 2

 

                                    Het is leeg in de stad en ik vind het geweldig deel 2.

Amsterdam heb ik nu wel even gezien omdat ik twee jaar lang er door ben gelopen en overal foto's van heb genomen. Ik deed take away verkoop op mijn werk en voor de deur was er een picknick gaande aan de wal kant van de Prinsengracht met mensen vooral studenten en jongeren die met grote tassen van de supermarkt om de hoek goedkoop hadden geshopt. Het weer was geweldig bij de eerste Lock down. Ik werd boos omdat ze riepen ik steun jullie en dronken verder met hun mee gebrachte waar welke ze lieten liggen toen ze weg gingen. het leven ging langzaam en dat vind ik opzicht niet erg maar de eerste tekenen van verveelde mensen kwam in zicht en de ontkenning sloeg toe. er werd geklapt voor ziekenhuispersoneel maar dat was voor de meeste omdat iedereen het doet doen wij het ook. Het rechts extreme gespuis liet ook van zich horen en dit zou leiden toch een enorme trieste stroom van volgers die later met davidsterren en NSB prinsenvlaggen door de stad heen gaan onder de nemer wij zijn er slechter af dan de joden in de concentratiekampen. ook de sociale media explodeerde met mensen die nu wappies genoemd worden en zich mengen met complottheorieën tussen de bevolking die nog probeert na te denken. Er bestaat nu een rij van namen van beroemde uitgerangeerde Nederlanders die via deze kanalen de boel vergiftigen. Twitter en Facebook belanden als een soort gifbeker van de wereld in deze mengeling van gekte en ongeloof. Ik wandel door en maak foto's en ben blij als er in de zomer plots weer iets kan. Ik vaar naar Vlieland met Tim Knol zijn wandelclub en het leven lacht ons een beetje toe. Jammerlijk maar waar hielden de mensen niet aan de nieuwe regels welke de politiek het volk voor hielden. Maar die politiek de liberale kant van Nederland was een puzzel van macht en eerst de vriendjes eerst en dan zien we wel politiek. Het werd en is een poppenkast gaande die in stand word gehouden. En toen was er de vaccinatie en dit zou helpen bij de bestrijding van dit virus maar eerst nog een
lock down en een avondklok. Ik kon geen bed meer zien nets als de menige serie op de televisie. Mijn dromen over de zee werden alsmaar langer ik schreef vier honderd liedjes dat jaar en het was nog niet klaar. ik ging maar weer wandelen bij het water en mijn rondje bij het IJ was altijd weer even jezelf in balans brengen en dan na twintig kilometer was je rozig genoeg om de avond in te gaan om jezelf af te vragen wat er nog zou gaan komen.

morgen Deel 3.